در انگلستان ورق بر می گردد
یک پوسترانتخاباتی مبتکر، گوردون براون، نخست وزیر و نماینده حزب کارگردر انتخابات را نشان می دهد که شاد و خندان می گوید: « من شکاف میان فقرا و ثروتمندان را افزایش داده ام. بگذارید کارم را بکنم.»این جمله البته ساختگی است، اما عمق مطلب واقعیت دارد. در پایان سالهای تاچر- میجر، سهم ١ % ازثروتمندترین بریتانیایی ها ازدر آمد ملی١٧% بود؛ این رقم از زمان زمامداری آنتونی بلر وگوردون براون، به ٢١% رسیده است.



وپوسترطنزآمیز با این جمله ختم میشود: « به محافظه کاران رأی دهید. » گویی در این مبارزه انتخاباتی جبهه ها معکوس شده اند. حزب کارگر وکیل Golden boys محافل مالی لندن است ورقبایشان ظاهرا ازاقشارفرو دست دفاع می کنند. که البته واقعیت چنین نیست. اما در بطن دو حزب عمده، تحولی سیاسی مشهود است که آنان را از پیش کسوتانشان متمایز می سازد. نه تاچر، نه بلر: در انگلستان ورق برمیگردد.

بدینسان مضامینی که از سالها پیش خاک می خوردند دوباره به صحنه آمده اند: طبقات اجتماعی، مداخله دولت، سندیکا(١). حزب محافظه کار که در ابتداسرگرم مسائلی چون بدهی دولت و لزوم اتخاذ سیاست های سخت گیرانه بود، ناچار، با حفظ تنها بخشی ازسیاست احیاء اوضاع مالی کشوراز طریق وضع مالیات های جدید و نه تنها ازراه کاهش بودجه، خودرا با شرایط تطبیق می دهد. اکنون محافظه کاران برای ، National Health Service ، که مادام تاچراز آن نفرت داشت، هورا می کشند و قسم می خورند که بودجه آنرا هر ساله افزایش دهند. و سرانجام از اخلاق گرایی پیشین خود بر ضد همجنس گرایان ابراز ندامت کرده و طرفدار سبز ها نیز شده اند. اگر چه همچنان اموراتشان عمدتآ ازدکان امنیت گرایی می گذرد، اما در این زمینه نیز فرق زیادی با رقبایشان ندارند. مگراین حزب کارگر نبود که ١٠٣٦ جرم جدید مستوجب زندان وضع نمود (٢)؟

حزب کارگر نیزروی مقررات زدایی بازار لندن، خلوتسرای افتضاحات مالی حساب می کرد. وآخر کارورشکستگی بود. کسر بودجه ی عمیق دولت (٩,١١% تولید ناخالص ملی)، چیزی در حدود کسر بودجه ی یونان (٦,١٣%)، مجلس را به کاهش مخارج اجتماعی واداشت.از این پس نمایندگانی که تا همین چند ماه پیش، برای نوسازی خانه های ییلاقی شان، به خزانه دولتی ناخنک می زدند، ناچارند تعطیلاتشان را در کلبه های چوبی بگذرانند. اکنون حزب کارگر، خجولانه، از سیاست های صنعتی اعاده حیثیت می کند وحتا گاه بانکداران را مورد سرزنش قرار می دهد.

در حال حاضرنان لیبرال دموکراتها در روغن است: رسوایی سیاست مردان کمتردامن گیر آنان شده است. رهبرشان، نیک کلگ- فرزند یک بانکدار، فارغ التحصیل کامبریج، همسر یک وکیل امور مالی، مشاور سابق لئون بریتن، عضو بسیار لیبرال کمیسیون اروپا - نیز ازموضع گیری های چپ گرایانه ابایی ندارد. این محصول خالص نخبگان انگلستان، اخیراً ابراز داشت که بهشت پیشین تاچر و بلر می تواند با « یک شورش اجتماعی مانند یونان» روبرو شود ...

١- Seumas Milne، « مبارزه سیاسی واقعی پس از انتخابات آغاز خواهد شد»،Guardian ، لندن، ٨ آوریل ٢٠١٠

٢- Tony Wood، « خلاصی برای حزب کارگر نو»، New Left Review، لندن، مارس-آوریل ٢٠١

کلیه حقوق برای نشریه لوموند دیپلوماتیک محفوظ است